Zendagi Name Baba Mazari - 1384
Salgard Baba Mazari - 1384
Abdul Ali Mazari - Photogallery
Biography
The life of our martyred leader, Abdul Ali Mazari, is a clear reflection of the lives of his people in our country's painful history. He was born to poverty and deprivation, lived as a refugee even in his own country, but died a hero.
The exact birthdate of our martyred leader, is not clear, but he was born into a poor peasant family in 1325 AH (1946) in Nanvayee, a village in Charkent, Mazar-i Sharif in Balkh province. He began his primary schooling in theology at the local school in his village, then went to Mazar-i Sharif , and on to theology school in Qom and Najaf. Throughout this period, he faced poverty in his own life and was aware of it in the lives of his people, and strove indefatigably and with total honesty for its eradication. The political activities of our maryred leader in Iran led to his imprisonment and torture by the Shah's regime on several occasions.
Simultaneously with the occupation of our country by the Red Army, our martyred leader returned to his birthplace and took leadership of his people's armed jigad. The legendary struggles of our martyed leader in Charkent, Sholgar, Chantal and other northern regions is the pride of our nation's justified resestance. During the first years of the jihad, he lost his young brother, Mohammad Sultan, in a face to face battle with fo the occupying army, as well as his sister and several other members of his family. His uncle, Mohammad Ja'afar, and his son, Mohammad Afzal, were imprisoned and killed by the puppet regime in Kabul. He also lost his father, Haji Khadadad, and his brother, Haji Mohammad Nabi, in the rebellion and liberation struggle of his nation.
Our martyred leader was one of the founders of the Islamic Wahdat Party of Afghanistan and one of its hones, hardworking, brave and sefless members. In the first Congress he was elected leader of the Central Committee and in the second Congress, Secretary_General of the Wahdat Party. Ustad Mazari's initiative led to the creation of the Jonbesh-e Shomal (Northern Movement), in which the country's most significant military force joined ranks with the Mujahideen, leading to a coup d'etat and the eventual downfall of the regime in Kabul.
The leadership of the resistance, and the holy struggle by our freedom-loving people in the city of blood and rebellion, Kabul, marked an immortal legendary war of resistance in our history. During this period, our martyred leader fought step by step alongside his proud nation, for the protection of our national honour and dignity, with steadfastness, certainty and honesty, to crush the twin monsters of monopoly and fascism.Twenty-six fierce wars imposed on our people by their enemies were repulsed, and wile the majority of our leaders escaped to safety with their own lives, our leader vowed to his people: "I have no interests at heart other than your interests. I have never asked God to seperate me from you just to save my own life and leave you alone on the battlefield... I have always wished for my blood to be shed and to be killed in your midst...Away from you, my life has no value."
Our martyred leader was the promoter of human rights and Islamic brotherhood for all our country's peoples, and insisted that "the demand for rights is a call for brotherhood amongst the different peoples, not for enmity." He would proclaim in certainty: "we have never had anything in Afghanistan and do not want any advantages now. We simply want to crush the monster of monopoly." In the persuit of national unity, our martyred leader initiated the valuable Supreme Coordination Council, where for the first time, the practice of brotherhood and equality amongst all our country's peoples was successfully put to the test.
With this initiative, our martyred leader transformed the atmosphere of black pessimism and hostility amongst our country's different peaples- the outcome of the doomed policies of Afghanistan's senseless leaders - to a healthy atmosphere of brotherhood and partnership. The poisoned and hostile relations between our
Country's different peoples was cause of great suffering for our martyred leader. When asked by Sayed Mansour Nabi: "What are your demands for your people?", he replied: "Our only wish for our people is that being Hazara should no longer be a crime." The bloody tragedy at Afshar marked the darkest moment in our leader's life, the memory of which always brought tears to his eyes, whereupon he would sigh: "I wish I had not been alive to see the Afshar tragedy." In his speech in 8 Sour 1372 AH (28 April 1994), on the day of the execution of the traitors responsible for the events at Afshar, he said: "the Afshar tragedy has completely overturned my beliefs." The hatred inspired in our leader by the collaborators and traitors, was rooted in the depth of a tragedy which continued to pain him. In his speech at the commemoration ceremony for the martyrs of 23 Sonboleh 1373 AH (14 Sept 1994), Ustad Mazari, who exposed the depth of his pain, bitterly sighed: "the painful events of the Afshar tragedy, from whose memory our people and future generations shall always suffer and hurt, was the work of collaborators, led by Mr. Anvari." In recalling Sayed Hadi's betrayal, he added: "you must by aware that the bitter events accidentally; there were collaborators involved." He added: "it is Mr Hadi who is responsible for the blood of Ashar's 700 martyrs and disappeared, and for the destruction and looting of 4000 homes."
Our martyred leader, Mazari, more than anything else suffered and was pained by treachery and collaboration by outsiders against the people. Reactionary Shi'ism, servil by nature and essence, always pressurized him and kissed the hand that shed the blood of our people's sons. The conspiracy of 23 Sonboleh 1373 (14 Sept 1994) by Massoud's fascism in collaboration with reactionary Shi'ism, was neutralized as a result of our martyred leader's steadfastness and certainty, and Kabul's aware and freedom-loving people. Following this conspiracy, reactionary Shi'ism was rejected by the people, and revealed its true anti-populist nature in its flight into the arms of the enemy.
Following the utter failure of fascism's assaults on our people, it was the forces reactionary Shi'ism wich continued to entourage the enemy to attach and conquer West Kabul. Following the withdrawal if Hizb-i Islami forces from Kabul, reactionary Shi'ism began its programme of propaganda against the people of West Kabul via Showra-ye Nizar's radio station....
Following fascism's barbaric reprisals at the end of Dalv (February), our martyred leader and the heroic people of West undertook a legendary and brave defensive which lasted until Saturday, 21 Hoot (11 March 1995), and immortalized the legend of resistance with their defense against its last three-day assault.
However, when the Taliban - these false bearers of peace - suggested mediaing to end the fighting, the Islamic Wahdat Party leadership welcomed them out their honest and trusting belief in the Taliban's aims, and placed them in some if its front-line positions. Unfortunately, in view of outside provocation and the Taliban's lack of familiarity with the social strains on our people and country, in partycular the people of West Kabul, they forcefully disarmed the Islamic Wahdat Party's brave fighters and evacuated them from their positions, ignoring the concerns of the Islamic Wahdat Party's leader over the Taliban's inability to defend these positions in West Kabul. Even so, our martyred leader, Mazari, in view of his own sincere desire to end the Taliban's insistance, and handed over the party's positions to them. Alas, following the fascists' first assault, the Taliban abandoned their positions and the people of West Kabul to their fate at the hands of the bloodthirsty adversary without defense.
In spite of this, at 2:30 pm on the afternoon of Saturday (3/11/1995), martyr Mazari sent this, his last letter, to Mulla Burjan via the honourable Al-Haz Abdul Hussain Maqsoodi, member if the Islamic Wahdat Party Central Committee: "Mr Mulla Burjan, Greetings...
We told you before that you would not be able to defend our front-line positions. We are still ready to defend our people if you release our heavy arms and arsenal into our hands. We can form a fron-line of defence against Showra-ye Nizar and Rabbani composed of these people. Our envoy has come to you; clarify your position so that we can take control of all of West Kabul."
After sending this letter our martyred leader dispatched a letter to the brave people of West Kabul, appealing to them to fight to the last breath to repulse the enemies of their honour and good name, and to prevent a repetition of the Afshar tragedy.
Our leader's letter, which was sent at a very sensitive time, was read only in a few mosques in West Kabul. When Mulla Burjan, the Taliban commander, requested a personal meeting with Ustad Mazari, our leader set off at 3:30 pm, in the company of a group of the Islamic Wahdat Party Central Committee members, in a convoy of two cars towards the arranged meeting place, whereupon Mulla Burjan abducted them in the most shameful and un-Islamic way in the vicinity of Pu;-e Ghul Bagh and transferred them to Char Asia.
The dishonourable and un-Islamic treatment of Ustad Mazari by the Taliban has been witnessed and reported by foreign journalists. This treatment exposed the continued existence of the depth of hatred and blind prejudice in the face of the ideals of truth, freedom and justice. The Taliban's next move of transferring Ustad Mazari and his martyred companions to Qandahar and their execution on the way there was the conclusion of the Taliban's treacherous anti-nationalist conspiracy and the expusyre of their blind prejudice and hatred.
Alas, Mazari, our people's brave child and the immortal personification of legendary honour and self-sacrifice was executed by the Taliban on Sunday 21/12/1373 (March 11 1995), and began his holy ascent to that holy place reserved for him. Byt our nation's painful history, was once again added to. The loss of our martyred leader, Mazari, signals a repetition of the unrelenting tragedy suffered by the Hazara peple and each and every oppressed soul in our country.
Mazari, who was a refugee just like his people, even in his own homeland, has now turned into our nation's immortal hero, whose red blood boils in the veins of every conscientious human being.
Today, Mazari is no longer and individual, but the personification of a nation. Today our society's every justice-seeking Hazara ahd citizen is another Mazari. The Taliban, whose deceitful and murderous face was tainted for the first time with the blood of our people's leader, shall pay a heavy price for their shameful and inexpedint actions. The death of justice and liveration at the black hearts of the Taliban and their supporters.
Mazari's soul will be the totem of the dispossessed which will forever be in flight from its resting place to knock on the door of every conscientious Hazara and Afghani.
| |
|
رهبر شهيد عبدالعلی مزاری در سال ۱۳۲۶ هجری شمسی در روستای نانوايی چهار کنت از توابع ولايت بلخ چشم به جهان گشود. پدرش حاجی خداداد زراعت پيشه و مالدار بود.خانواده ی حاجی خداداد اصلا از سرخجوی ورس به ترکستان مهاجرت کرده بودند.
در دورانی که عبدالعلی مزاری به دنيا آمد، خانواده ی او چون بسياری های ديگر در زمستان به قشلاق و در تابستان به ييلاق می رفتند. عبدالعلی نيز چون ديگر اطفال در دامداری و زراعت به خانواده کمک می کرد. در کنار اين دروس ابتدايی را زمستان ها در مدرسه ی نانوايی فرا گرفت. سپس به صورت تمام وقت تعليمات دينی را در مدرسه چهارکنت و مزار شريف ادامه داد.
عبدالعلی در نوجواني، پر شور و دلير بود. وقتی در مدرسه ی چهارکنت درس می خواند، به انتقاد از بی کفايتی مسوولين مدرسه پرداخت و در يک مورد خواستار تقسيم گندم مدرسه ميان طلاب فقير شد. وقتی مسوولين به اعتراضات او و طلاب توجه نکردند، عبدالعلی با جمعی از دوستانش قفل انبار مدرسه را شکستند و به دست خود گندم را ميان طلاب فقير توزيع کردند.
رهبر شهيد هنوز بيست ساله نشده بود که با چهره های مبارز زمانش آشنا شد. در همين سنين است که با شهيد اسماعيل بلخی از نزديک آشنا می شود و بلخی، عبدالعلی جوان را تشويق به تداوم تحصيل و خدمت عسکری می کند. در سال ۱۳۴۸ هجری شمسی رهبر شهيد به خدمت عسکری می رود و دوران عسکری را در کابل، خوست و گرديز سپری می کند. در ضمن خدمت، درسش را نيز نزد يک مولوی سنی مذهب افغان ادامه می دهد.
خدمت سربازی برای مزاری بسيار آموزنده بود. از يکسو به او کمک شد که با محروميت هزاره های ديگر مناطق افغانستان آشنايی بيشتر پيدا کند و از سوی ديگر محروميت اقوام غير هزاره کشور را نيز از نزديک مشاهده نمايد. علاوه بر اين، بيش از پيش با ساختار پر از فساد و تبعيض دولت حاکم آشنا گشت.
عبدالعلی با ختم خدمت سربازی مدت کوتاهی در افغانستان می ماند. بعد چون بسياری های ديگر برای ادامه ی تحصيلاتش به ايران می رود. در سال ۱۳۵۰ هجری شمسی قم را به عنوان محل تحصيلش انتخاب می کند. اين سالها در ايران اوج مبارزات ضد شاهنشاهی است. مبارزات ضد سلطنتی مردم ايران و فضای سياسی و فکری آن روز حوزه علميه قم، مزاری را بيشتر از گذشته به فعاليت های سياسی و جريان های انقلابی علاقمند می سازد. نظام فرسوده ی شاهی افغانستان بدتر از شاهنشاهی ايران غرق فساد بود. او افغانستان و محروميت ها را ديده بود. با حلقات مبارزان شيعه و هزاره افغانستان ارتباط و دوستی نزديک داشت. بنابرين مزاری در مدت کوتاهی با رهبران انقلاب ايران آشنا شد. سفری به نجف رفت و با آيت الله خمينی از نزديک ديدار کرد. بعد از سفر نخستش چندين بار ديگر نيز به نجف رفت و آمد نمود.
سال های اقامت مزاری در ايران، عراق، سوريه، پاکستان و ترکيه پر از شور و تلاش بود. رهبر شهيد در کنار فعاليت های سياسی و همکاری و همفکری با شخصيت های رده اول انقلاب، در سال ۱۳۵۵ موفق شد تا درس سطوح حوزه را به پايان برساند.
سرانجام فعاليت های گسترده سياسی «رهبر شهيد» باعث بازداشت او توسط سازمان امنيت و اطلاعات کشوری ايران شد و او را چندين ماه در زندان اوين تهران زندانی و شکنجه کردند. تا اينکه در سال ۱۳۵۶ هجری شمسی توسط ساواک از ايران اخراج شد . مزاری به کابل رفت و در کابل با ديگر مبارزان شيعه و هزاره اقدام به تشديد فعاليت های سياسی و فرهنگی نمود. از جمله کتابخانه ای در شهر مزار شريف ايجاد کرد.
در خزان ۱۳۵۶هجری شمسی برای بار دوم به ايران سفر کرد. چون در ايران تحت تعقيب و ممنوع الورود بود، مجبور شد که به نام بدل و به صورت مخفيانه وارد ايران شود. برای جلوگيری از بازداشت دوباره توسط «ساواک» جای ثابتی برای اقامت نداشت و مدام در رفت و آمد ميان کشورهای عراق، ايران، سوريه، ترکيه و پاکستان بود.
در سال ۱۳۵۷ تحولات بزرگی در منطقه روی داد. در ايران انقلاب اسلامی به رهبری آيت الله خمينی به پيروزی رسيد و در افغانستان کودتای هفت ثور اتفاق افتاد. به دنبال کودتای هفت ثور و قيام سه حوت ۱۳۵۷ مردم چهارکنت، «رهبر شهيد» به زادگاهش بر گشت و در کنار مجاهدين به جنگ مسلحانه با دولت خلق و پرچم و متجاوزان شوروی پرداخت. در همين سال ها با همکاری و هماهنگی جمع کثيری از مبارزان شيعه و هزاره سازمان نصر افغانستان را بنيان گذاشتند.
رهبر شهيد در سال ۱۳۶۰ هجری شمسی برای اکمال و تدارکات جبهات دوباره مجبور شد تا به خارج سفر کند. بعد در سال ۱۳۶۵ به افغانستان بازگشت و اين بار تلاش نمود تا جبهات گوناگون و بعضا متخاصم را متحد سازد. در اين راستا تقريبا از تمام جبهات مجاهدين هزاره بازديد کرد. ثمرهء تلاش او و بسياری از ديگر فرماندهان و رهبران جبهات جامعهء هزاره در سال ۱۳۶۸ به ثمر نشست. تقريبا تمام احزاب سياسی هزاره در باميان با امضای «ميثاق وحدت» حزب وحدت اسلامی افغانستان را بنياد گذاشتند. تشکيل حزب وحدت اسلامی همانگونه که در تاريخ جامعهء هزاره برجسته و ماندگار است، «رهبر شهيد» را نیز وارد مرحله ای تازه از زندگی سياسی-فکری اش کرد.
در سال ۱۳۶۸ هجری شمسی با تثبيت جايگاه حزب وحدت در داخل، «رهبر شهيد» همراه ديگر رهبران جامعهء هزاره برای معرفی بيشتر حزب وحدت و مشوره با مردم و مسوولين خارج از کشور به پاکستان و بعد به ايران سفر کردند. اين سفر تقريبا تا سال ۱۳۷۰ هجری شمسی ادامه يافت. در اين مدت، هيأت حزب وحدت با استقبال پر شور و بی سابقه ی مهاجرين خارج از کشور روبرو شدند و اکثر مسؤولين خارج از کشور احزاب جامعه ی هزاره از تشکيل حزب وحدت استقبال و حمايت کردند. در اين مقطع تنها شيخ آصف محسنی قندهاری، رهبر حرکت اسلامی افغانستان با تشکيل حزب وحدت به بهانه های مختلف مخالفت نمود و تا پايان حاضر به همکاری نشد.
«رهبر شهيد» در سال ۱۳۷۰ ه.ش تصميم گرفت که از طريق ولايت فراه به هزاره جات بازگردد. در مسير راه کاروان «رهبر شهيد» در ولايت فراه مورد حمله دشمن قرار گرفت و برای مدت طولانی از سرنوشت ايشان اطلاعی در دست نبود. در اين مدت، شخصی از علمای پشتو زبان و اهل سنت به نام محمد علی فراهی از دوستان دوران عسکری «رهبر شهيد» به ايشان پناه می دهد تا زمينه برای رفتن به باميان فراهم شود.
شورای مرکزی حزب وحدت در سال ۱۳۷۰ هجری شمسی، عبدالعلی مزاری را رسما به عنوان دبيرکل شورای مرکزی حزب وحدت اسلامی انتخاب کرد. اين انتخاب در وقتی صورت گرفت که از سرنوشت ايشان در ولايت فراه اطلاع دقيقی در دست نبود.
در اوايل زمستان ۱۳۷۰ هجری شمسی «رهبر شهيد» بعد از پشت سرگذاشتن خطرات بسيار از طريق ولايت فراه خود را به باميان رساند. چندی بعد از اين، هيأتی به نمايندگی از نظاميان سه قوم ازبيگ، تاجيک و هزاره در دولت کابل با حزب وحدت اسلامی تماس می گيرند. «رهبر شهيد» و حزب وحدت در ضمن حمايت از قيام آنان، هيأتی را به تالقان و پنجشير می فرستند تا با احمد شاه مسعود و ديگر فرماندهان جمعيت اسلامی در اين راستا هماهنگی کنند.
سرانجام به دنبال هماهنگی و همکاری حزب وحدت، شورای نظار و نيروهای ازبيگ و ترکمن قيام بر ضد دولت نجيب از صفحات شمال آغاز شد و در مدت کوتاهی دولت در سرتاسر افغانستان سقوط کرد و کابل نيز به دست نيروهای مخالف دولت افتاد.
«رهبر شهيد» به دنبال سقوط دولت از طريق مزار شريف وارد کابل می شود و در غرب کابل مستقر می گردد.
استقرار مزاری در کابل، سر آغاز مقاومت پر افتخاری است که در تاريخ جامعه ی هزاره و افغانستان تعبير به «مقاومت غرب کابل» می شود.
پيروزی مجاهدين، سقوط دولت نجيب و به قدرت رسيدن دولت ربانی محصول همکاری و هماهنگی سه جريان حزب وحدت، شورای نظار و نيروهای جامعه ازبيگ و ترکمن بود. اما شورای نظار بعد از جابجايی در کابل بر خلاف تصور همه در صدد حذف متحدين ديروزين خود -حزب وحدت اسلامی و جنبش ملی-اسلامی- برآمد. هزاره ها و ازبيگ ها و ترکمن ها با جان نثاری و قبول خطرات بسيار زمينه را برای به قدرت رسيدن دولت ربانی فراهم کردند و شورای نظار با تکيه به اين دو نيرو جايگاه خويش را در کابل در برابر حزب اسلامی و ديگر رقيبانش تحکيم بخشيد. اما با اين وجود، انحصار طلبی و تماميت خواهی شورای نظار به حدی اوج گرفته بود که از درک اين واقعيت بسيط عاجز بودند و نمی توانستند درک کنند که بدون نيروهايی که آنان را به قدرت رسانيده بودند، توان اداره کشور را ندارند.
در نتيجه، مزاری بر خلاف تصورات پيشينش در غرب کابل رهبری مقاومت بر ضد دولتی را بر عهده گرفت که در پيروزی آن خود نقش محوری و تعيين کننده داشت. مقاومت حزب وحدت بر ضد تهاجمات دولت ربانی تقريبا سه سال به درازا کشيد. در اين مدت، تشکيل شورای هماهنگی متشکل از حزب وحدت، جنبش ملی-اسلامی، حزب اسلامی و جبهه نجات از ابتکارات «رهبر شهيد» بود. حزب وحدت در برابر تهاجمات سنگين دولت ربانی که عموما از هوا و زمين صورت می گرفت يکی از بی نظيرترين مقاومت های تاريخ کشور را در برابر دولت های مزدور و خودکامه به يادگار گذاشت.
دولت ربانی علاوه بر تحميل جنگ های خونين و تصفيه قومی در بعضی محله های غرب کابل، تلاش نمود تا حزب وحدت را از درون متلاشی کند. با هزينه بسيار عناصری را در درون حزب وحدت پرورش داد که منجر به جنگ ۲۳ سنبله ۱۳۷۳ شد. ۲۳ سنبله با تمام سختی ها و تلخی هايی که برای مقاومت غرب کابل داشت در فرجام عملياتی ناموفق برای دولت ربانی بود.
در اواخر سال ۱۳۷۳ جنبش نوظهور طالبان تا نزديکی های کابل پيشروی کردند. ظهور طالبان تمام معادلات قدرت در افغانستان و مخصوصا در کابل و اطراف آن را دگرگون نمود.
«رهبر شهيد» در آغاز با فرستادن بخشی از زبده ترين نيروهای خويش به ولايت غزنی به مقاومت در برابر پيشروی طالبان پرداخت. نيروهای اعزامی حزب وحدت در آغاز موفق شدند مواضع طالبان را در اطراف شهر غزنی متصرف شوند. اما به دنبال عدم همکاری نيروهای محلی آنان نتوانستند جبهه ای موثر بر ضد طالبان در غرنی فعال سازند.
با شکست طرح فعال ساختن جبهه در ولايت غزنی، «رهبر شهيد» مذاکرات با طالبان را که از چندی پيش آغاز شده بود جدی تر دنبال نمود. در عين زمان در تلاش بود تا به توافقاتی با دولت ربانی نيز دست يابد.
با کنار رفتن حزب اسلامی و مستقر شدن طالبان در چهار آسياب غرب کابل در محاصره کامل قرار گرفت. «رهبر شهيد» تلاش بسيار نمود تا با يکی از دو طرف به توافق برسد. تلاش ها در راستای توافق با دولت و پيشنهاد دفاع مشترک بی نتيجه بود. در آخرين روزهای مقاومت غرب کابل، نيروهای دولتی حملات بسيار شديدی را از مناطق مختلف بالای غرب کابل از زمين و هوا آغاز کردند. در اين جنگ ها بر خلاف گذشته از يکسو حزب وحدت در محاصره و تمام راه های اکمالاتش را از دست داده بود و از سوی ديگر در برابر حملات دولت تنها دفاع می کرد. حزب اسلامی کاملا از خطوط اول عقب نشينی کرده بود و نيروهای جنبش نيز کارآيی سابق خود را نداشتند.
سرانجام با وجود تلاش های مداوم سياسی و مقاومت بی نظير نظامی، حزب وحدت اسلامی در غرب کابل شکست خورد و «رهبر شهيد» در ۲۲ حوت ۱۳۷۳ در چهارآسياب به دست طالبان به شهادت رسيد.
شهادت مزاری جامعه هزاره را تکان داد. طالبان تلاش نمود تا از پذيرش مسووليت شهادت «رهبر شهيد» شانه خالی کنند و شهادت او را بيشتر يک سانحه هوايی وانمود سازند.
باری، عاقبت مزاری در ۲۲ حوت ۱۳۷۳شهيد شد. مقاومت غرب کابل شکست خورد. هزاره ها در پايان يک صد سالگی مقاومت خويش بزرگ ترين رهبر تاريخ معاصرشان را از دست دادند. اما مزاری از غزنه تا باميان، از باميان تا بلخ، از ميان دره ها و کوه های سر به فلک کشيده هزارستان با تنی پاره پاره، با چهره ای سرخ، زمستان سفيد مردمش را خونين تن کرد تا عدالتخواهی را به دروازه هر خانه قومش ببرد و در زمستان انسانيت و عدالت و در عصر طالبان ستم و دولتمردان جنايت، عدالتخواهی را هميشگی سازد و حقانيت مقاومت برای حق را شهادت دهد. مزاری با خون سرخش عدالت را به گستردگی وطنش به ياد ها داد و در زندگی اش از حق هر شهروند وطنش گفت و با شهادتش درستی اين باور خويش را ثبت تاريخ کرد.
سرانجام در آغاز فصل لاله های سرخ ترکستان، در بهار ۱۳۷۴، مزار مزاری اش را به آغوش کشيد، عبدالعلی، فرزند پرشور و دليرش را که برای هميشه بابه مزاری مردم شده بود.
روحش شاد، راهش پر رهرو و آرمان های انسانی اش جاودانه باد!
|
Source: www.Mazary.net
